
|
Elogio a ‘n amigo |
||
|
di
Luigi Vacchetto Ō l’é lungo, ō l’é dûo, ō l’é tosto, ō l’é bōn se piggiôu in quello posto, s’ō l’é appenn-a sciōrtïo d’in te balle, ma attenziōn ch’ō nō l’agge e farfalle. Ō sta ben cōn e sò due oïve, se no sōn tanto passe ma vive, e magnificamente ō s’adatta s’ō ven misso vixin ä patatta. Ma bezêugna ûn po’ mettilo a bagno, finn-a ‘n fōndo, ch’ō segge ben stagno; se capisce ch’ō ven fëa mollo, specialmente in t’a zona dō collo. Ciò nō toglie ch’ō piaxe ûn po’ a tûtte: zōene, vegie, ciù belle o ciù brûtte. A sposinn-a a nö piggia mâ invïo quande a casa ghe ō porta ō marïo, Pe-a zitella ō bōccōn ō l’é ghiotto, anche mollo o ûn po’ bazanotto, e, scibben ch’a mugugne pe-a spûssa, anche a nonna sdentâ ûn po’ a se-o sûssa. Me ricordo ancōn quande mæ pōæ ō metteiva in të man a mæ mōæ ritōrnando da-o porto, in sciö tardi, lé a-ō trattava cōn tûtti i riguardi e dixendōghe:”Bello ō mæ ragno!” a-ō metteiva lì, sûbito a bagno. E ä mattinn-a che l’éa ancōn scûo a l’ammiava s’ō l’éa ancōn dûo |
e mæ pōæ:”Mi saieiva cōntento, ma n’oriæ ch’ō m’andesse in malōa, te gh’o lascio, ma sōlo pe ‘n’ōa. E mæ sêu? Me sōvven comme véi, nō gh’ea verso de fâghe-o piaxei, a no-ō pōeiva nemmeno tōccâ:” Sōn segûa che a mi ō me fà mâ! ûn pōrtuale lé ascì, carenante, ch’ō l’aveiva bello grosso e gûstōso e ō ghe l’ha regalôu d’arescōso. E chissà, fōrse pe-a qualitæ differente da quella d’ō pōæ, o magara pe-ō semplice fæto ch’ō l’ea quello che lé ō gh’aiva dæto, o sōltanto pe fâlo cōntento… fæto stà che da quello mōmento a figgêua a s’è decisa a assazzâlo, cōntinuando poi sempre a piggiâlo! Anche mi da piccin me credeivo ch’ō dovesse fâ mâ e nō ne vōeivo, ma ‘na votta ch’aveivo bevûo assazzâne ûn tocchetto ho vōsciûo. Lì pe lì ō m’ha dæto disgûsto, poi però gh’ho sentïo ûn çerto gûsto e da allōa devo dî che ō gradiscio… A prōpoxito, ō l’é ō stocchefiscio! |
**
|
Il
poeta Vigo, detto "Ō
carbonâ", dedica questa bella poesia
a A son de vende reste e canestrelli a l'Ægua Santa, a-o Garbo, a San Çeprian, con vento e sô, con ægua zù a tinelli a-a mæ vecciaja pe assegûaghe ûn pan, fra i pochi södi m'ammûggiava quelli pe tramandame a-o tempo ciù lontan, mentre son viva e son vëgia portoliann-a Cattainin Campodonico a paisann-a.
|
** |
|